Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ.....

Δείτε το!

 

54. ΤΟ ΓΑΝΤΙ

Ο Μάριος δεν μπορεί να βρει το γάντι του. Σκέφτεται ότι ίσως το άφησε στο γήπεδο. Ξέρει πως υπάρχει ένα κουτί στο γραφείο του σχολείου για τα πράγματα που βρίσκει κάποιος και δεν ξέρει σε ποιον ανήκουν. Έτσι πηγαίνει στο γραφείο μετά το σχολείο και ζητάει να δει αυτό το κουτί.
"Ψάχνω για το γάντι μου" λέει στη γραμματεία του σχολείου. Δεν λέει "ψάχνω για μια εσάρπα" .Ζητάει το γάντι του. Δεν λέει "αυτό είναι το γάντι μου , αλλά τι κάνει εδώ;" ούτε "αυτό είναι το γάντι μου, αλλά σίγουρα είναι άσχημο".Δεν αναρωτιέται πάνω σε αυτό ούτε το κρίνει. Απλά το αποδέχεται.Το γάντι ανήκει σε αυτόν.
Αυτός είναι ο τρόπος να αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας , τα μελλοντικά όνειρά μας, και τις ανάγκες μας. Να μην αναρωτιόμαστε ή να τα κρίνουμε. Απλά να τα βιώνουμε, να τα ονομάζουμε, και να τα δεχόμαστε. Ανήκουν σε μας.
Γιατί πρέπει να φροντίζουμε για το να αποδεχόμαστε τα συναισθήματα, τα μελλοντικά μας όνειρα και τις ανάγκες μας; Γιατί, το να τα ονομάζουμε, δεν είναι αρκετό για να τα κάνουμε δικά μας. Τι κι αν ο Μάριος έλεγε "αυτό είναι το γάντι μου" και μετά το άφηνε στο κουτί με τα πράγματα που είχαν βρεθεί; Τότε δεν θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει.
Είναι σπουδαίο να χρησιμοποιούμε όλα τα συναισθήματά μας, τα μελλοντικά μας όνειρα και τις ανάγκες μας. Όχι μόνο αυτά που φαίνονται εύκολα και ασφαλή. Όχι μόνο αυτά που οι άλλοι λένε πως θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε.

Ίσως προσπαθήσεις να σπρώξεις μακριά μερικά συναισθήματα, μελλοντικά όνειρα και ανάγκες ή να τα κλειδώσεις μέσα στον εαυτό σου. Αυτό δεν είναι καλή ιδέα , γιατί δεν μένουν απομακρυσμένα ή κρυμμένα. Μπορεί να γίνουν προβλήματα αργότερα. Όταν το κάνουμε αυτό , χάνουμε το ποιοι είμαστε.
Χάνουμε τους εαυτούς μας.

Το κείμενο υπάρχει, περίπου έτσι, στο βιβλίο Stick up for yourself-G. Kaufman, L.Raphael, P. Espeland και είναι κατάλληλο για παιδιά , εφήβους και ενήλικες που για διάφορους λόγους έχουν ξεχάσει αυτό το θέμα.....

Κυκλοφορεί και στα ελληνικά με τίτλο Αγάπα τον εαυτό σου

45. Η ΜΕΛΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑΣ (ΜΕΡΟΣ 2ο)

Με μια αργή και προσεκτική κίνηση, έβγαλε τη βελόνα που ήταν καρφωμένη στην πλάτη της. Τότε άρχισε να αιμορραγεί πιο πολύ .Όμως ήταν σίγουρη πως πως σιγά σιγά το τραύμα θα κλείσει.
Γύρισε στη φωλιά της. Αλλά οι άλλες μέλισσες δεν την δέχτηκαν στην αρχή με φιλικό τρόπο και μάλιστα μερικές την περιγελούσαν για τα λασπωμένα της φτερά και για τις σταγόνες αίμα που έσταζαν από την πλάτη της. Μερικές από αυτές δεν πίστευαν την ιστορία της και έλεγαν πως η πληγή ήταν μικρή για να πονά τόσο. Δεν μπορούσαν να δουν το βάθος της τρύπας που είχε δημιουργήσει η βελόνα στο σώμα της. Η μέλισσα κατάλαβε πως θα χρειαζόταν κάποιο χρόνο για να ξαναβρεί τον εαυτό της.
Ευτυχώς , οι πιο καλές της φίλες πήγαν κοντά της και έκαναν τα πάντα για να τη βοηθήσουν. Προσπαθούσαν να της γιατρέψουν την πληγή και να της φτιάξουν τη διάθεση. Η ίδια ένιωθε ενοχές και δεν μπορούσε να καταλάβει πώς γινόταν ένας τυφλοπόντικας να είναι τόσο κακός και ταυτόχρονα τόσο υποκριτής. Και πώς οι άλλοι τυφλοπόντικες ήταν τόσο πειθήνιοι που έκαναν ό,τι τους έλεγε. Και πώς η ίδια άργησε τόσο να καταλάβει τι συνέβαινε.
Το θέμα την απασχολούσε και η πληγή συνέχιζε να την πονάει. Βελτιωνόταν, αλλά συχνά ένα απλό άγγιγμα ήταν αρκετό για να την κάνει να πονά για ώρες.
Τότε αποφάσισε να μιλήσει με τη σοφή γιαγιά-μέλισσα της κυψέλης. Της διηγήθηκε την ιστορία της και έμεινε έκπληκτη όταν η γιαγιά της είπε πως ήξερε γι αυτό το είδος τυφλοπόντικα που παρασύρει μέλισσες στη φωλιά του. Μάλιστα της έδωσε και βιβλιογραφία και αυτή τα έχασε για τη συχνότητα του φαινομένου, γιατί νόμιζε πως ο τυφλοπόντικας που είχε συναντήσει ήταν μοναδικός στο είδος του.
Ένα πρωί σηκώθηκε νωρίς και βγήκε μια βόλτα. Ο ήλιος ανέτελλε εκείνη τη στιγμή και τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα σαν να γιόρταζαν τον ερχομό της καινούργιας μέρας. Ο ήλιος έβγαινε αργά πίσω από το γειτονικό βουνό και ο ουρανός έπαιρναν ένα όμορφο πορτοκαλί χρώμα.
Η καρδιά της μέλισσας πλημμύρισε από ευγνωμοσύνη που βρισκόταν σε αυτό το όμορφο μέρος και απολάμβανε το ξεκίνημα της ημέρας. Είχε ξεφύγει από τα νύχια του κακού τυφλοπόντικα και από τη γεμάτη σκοτάδι και λάσπες φωλιά του. Αποφάσισε να τον συγχωρήσει για όσα έκανε γιατί από ό,τι φαινόταν δεν ήταν ικανός να κάνει κάτι καλύτερο. Αποφάσισε να συγχωρήσει και τον εαυτό της που δεν μπόρεσε να προφυλαχτεί. "Η ζωή μερικές φορές είναι απρόβλεπτη" σκέφτηκε. "Ακόμη και δικό μου να ήταν το λάθος , δεν αξίζει να κατηγορώ τον εαυτό μου για αυτό ". Έφερε στο μυαλό της την εικόνα των πουλιών που ξεκινούσαν τη μέρα τους χαρούμενα, προφανώς χωρίς να σκέφτονται τα λάθη και τις ατυχίες της χτεσινής μέρας.
Το τραύμα την πόνεσε λίγο αλλά δεν έδωσε σημασία. Ένα τεράστιο ολάνθιστο λιβάδι την περίμενε γεμάτο με γλυκό νέκταρ, ό,τι πρέπει για να φτιάξει το καλύτερο μέλι της περιοχής.
Τ Ε Λ Ο Σ!

44. ΠΑΡΑΜΥΘΙ: Η ΜΕΛΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑΣ

Μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα η μέλισσα έκανε τη συνηθισμένη της βόλτα στο λιβάδι με τα αγριολούλουδα. Διάλεγε το καλύτερο νέκταρ για να γυρίσει στην κυψέλη και να φτιάξουν με τις φίλες της το πιο γευστικό μέλι της περιοχής. Ήταν μια από τις πιο εργατικές και φιλότιμες μέλισσες και πολλές άλλες μέλισσες ζητούσαν τη βοήθειά της γιατί ήξερε όλα τα κόλπα που έδιναν το τέλειο μέλι.
Εκείνη τη μέρα, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον τυφλοπόντικα. Μια δροσοσταλίδα της έβρεξε τα φτερά κι αυτός προσφέρθηκε να τη βοηθήσει. Την κοίταξε ίσια στα μάτια και και παρόλο που η αλλόκοτη μορφή του της προκάλεσε φόβο, οι τρόποι του έδειχναν ότι την συμπάθησε. Την κάλεσε στη φωλιά του ζητώντας την να τον βοηθήσει γιατί ήταν μόνος του και δεν μπορούσε να τακτοποιήσει το τεράστιο αρχείο από αποξηραμένα φυτά που είχε μαζέψει.
Φτάνοντας στην είσοδο σκέφτηκε να φύγει. Μια σκοτεινή και γλοιώδης σήραγγα οδηγούσε στη φωλιά. Δεν ήθελε όμως να φανεί αχάριστη στον τυφλοπόντικα και τον λυπόταν που ήταν μόνος του. Έτσι, γλυστρώντας , κύλησε μέσα στη φωλιά του.
Ένα χάος επικρατούσε εκεί. Καθώς όμως πήγε να ξεκινήσει να χωρίζει τα φυτά σε κατηγορίες, ο τυφλοπόντικας της είπε πως τα ήθελε έτσι, για να τα βρίσκει πιο εύκολα. "Δεν πειράζει", σκέφτηκε, "θα τον βοηθήσω σε άλλα πράγματα". Άρχισε να κάνει διάφορες μικροδουλειές που της ζητούσε . Τότε πρόσεξε πως ο τυφλοπόντικας δεν έλεγε ούτε ένα ευχαριστώ και συνήθιζε να μιλάει συνεχώς για τον εαυτό του. Όταν άνοιγε αυτή ένα θέμα , θέλοντας να ανταλλάξουν εμπειρίες, ο τυφλοπόντικας έντεχνα το άλλαζε και έφτανε πάντα στο δικό του αγαπημένο θέμα: τη συλλογή φυτών από τον κοντινό βάλτο.
Σύντομα αντιλήφθηκε πως δεν ήταν μόνος. Δεκάδες μικροί τυφλοπόντικες έβγαιναν από τη λάσπη και επειδή τους άφηνε να μασουλούν κάποια φυτά που δεν ήθελε ο ίδιος, του έκαναν διάφορες δουλειές και του χαμογελούσαν.
Κάποια μέρα την περικύκλωσαν και άρχισαν να την περιγελούν, παραποιώντας πράγματα που είχε συζητήσει με τον τυφλοπόντικα. Κατάλαβε πως αυτός, ενώ έδειχνε φιλικός ,την κακολογούσε πίσω από την πλάτη της και δυστυχώς οι μικροί τυφλοπόντικες έπαιρναν το μέρος του.
Ένιωσε απογοητευμένη. Ήθελε να φύγει αλλά η έξοδος ήταν ψηλά και γλιστρούσε. Τα φτερά της είχαν τσαλακωθεί και ένιωθε σωματικά και ψυχικά αδύναμη.


Τότε ανακάλυψε πως από την πλάτη της έσταζαν κηλίδες αίμα. Είχε δει την τυφλοπόντικα που κρατούσε μια λεπτή μακριά βελόνα και της έλεγε πως την είχε για τη δουλειά του. Όμως, τώρα είδε πως την είχε καρφώσει στην πλάτη της και κατάλαβε πως τη βύθιζε σιγά σιγά κάθε μέρα και πιο βαθιά μέσα στο σώμα της , έτσι ώστε να μην πονάει πολύ , για να μην τον αντιληφθεί.
Σκέφτηκε ότι ήταν πολύ δύσκολο να φύγει . Όμως όσο έμενε εκεί , θα συνέχιζε να αιμορραγεί. Έπρεπε να δράσει. Ευτυχώς, ήξερε ένα αναισθητικό βότανο και το έβαλε στην πληγή να μην πονάει. Ο τυφλοπόντικας συνέχιζε να πιέζει τη βελόνα, αλλά αυτή δεν ένιωθε καθόλου πόνο. Προσπάθησε όμως να μην το δείξει , για να διευκολύνει τη φυγή της.
Είχει κάνει το λάθος όμως να διαμαρτυρηθεί για όλα αυτά σε έναν από τους μικρούς τυφλοπόντικες , κι αυτός έτρεξε να το πει στο αφεντικό του. Ο τυφλοπόντικας άρχισε να πιέζει πιο πολύ τη βελόνα και να της λέει πως αν φύγει θα την κυνηγήσουν όλοι και θα την φέρουν πίσω. Η μέλισσα κατάλαβε πως μπλόφαρε. Θα έφευγε κι ας γινόταν οτιδήποτε.Έτσι κι αλλιώς η φωλιά δεν ήταν δική του αλλά του πατέρα του. Αν και φοβόταν, η μέλισσα πήγε και βρήκε τον πατέρα-τυφλοπόντικα και του είπε πως επιθυμεί να φύγει από τη φωλιά. Δεν κατηγόρησε όμως τον τυφλοπόντικα από φόβο πως ο πατέρας του δεν θα δεχτεί να πιστέψει πόσο κακός ήταν ο γιος του. Ανέφερε μόνο ένα από τελευταία περιστατικά εις βάρος της , στο οποίο ο πατέρας ήταν παρών.
Για καλή της τύχη , ο πατέρας-τυφλοπόντικας δεν είχε αντίρρηση να τη βοηθήσει να γυρίσει πίσω στη δική της φωλιά.Έτσι , ετοιμάστηκε και οι δυο τυφλοπόντικες τη συνόδεψαν στην έξοδο. Προς έκπληξή της, ο τυφλοπόντικας που την είχε φέρει, ζητούσε από τον πατέρα του να την κρατήσει εκεί , εκθειάζοντάς την. Ο πατέρας του όμως, που μάλλον ήξερε τον κακό χαρακτήρα του γιου του, είπε πως αυτό δεν μπορούσε να γίνει.
Για μια στιγμή η μέλισσα δίστασε , αλλά μια αχτίδα φωτός που ερχόταν από την έξοδο, την έκανε να μην κοιτάξει καθόλου πίσω. Ανακουφισμένη η μέλισσα , βγήκε στο φως.Έφυγε χωρίς καν να χαιρετήσει τους μικρούς τυφλοπόντικες, αν και δυο τρεις από αυτούς της είχαν φερθεί πολύ καλά και τους αγαπούσε. Αλλά επειδή οι περισσότεροι συντάσσονταν με τον τυφλοπόντικα, προτίμησε να φύγει χωρίς να πει τίποτα.
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι .................................................................................................................................