42. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ

(Αυτό δεν είναι το πραγματικό σου όνομα βέβαια.
Αλλά και η δική σου ιστορία είναι αληθινή.
Και είχε καλή έκβαση.)

Θέλω να πω μια ιστορία ...΄Ισως όπως θα την γράψω εδώ είναι κοινότυπη και μπορεί να έχει συμβεί σε πολλούς ...κάποιοι όμως θα με καταλάβουν.



Δεκέμβριος 2002

΄Εχουν περάσει λίγοι μήνες από τότε που έχασα τον πατέρα μου , ξαφνικά , σαν ένα φτερούγισμα πουλιού .. Ηταν πάντα δυνατός , στήριγμα, υποταγή , άνθρωπος ...

΄Ενα ξημέρωμα , μετά από λιγόωρη αδιαθεσία , έπεσε μπροστά μου και έσβησε ...
Το σοκ μεγάλο ... Ο πρώην άντρας μου δεν βοηθούσε στην αναστήλωση μου...
Στην προσπάθειά μου για διέξοδο , ψάχνω για νέα δουλειά . Ενας έντιμος άνθρωπος που είχα δουλέψει μαζί του για αρκετά χρόνια , μου προτείνει να πάω στην εταιρεία του.
Νέο αντικείμενο , γιατρικό για τις πληγές μου...
Έτσι ξεκινάω με διάθεση μεγάλη και προσπαθώ να ξεχάσω ότι με πλήγωνε .
Βλέπετε για μένα η δουλειά μου ήταν πάντα μεγάλο κίνητρο ζωής...



Δυστυχώς όμως , οι προϊστάμενοί μου το " έβλεπαν" αλλιώς . Η άρνηση μου για νυκτερινή έξοδο ή η μη ανταπόκριση μου σε σωματικούς εγκλωβισμούς ήταν ο χάρακας για να μετρούν την ποιότητα μου σαν υπάλληλος...


Χρόνια με τρικλοποδιές , παρασκήνιο , αντίσταση ώσπου πρίν από ένα χρόνο βρέθηκα να μην έχω κάν αντικείμενο ..Χωρίς να έχουν αποδείξεις για την ανικανότητα μου ...Αντίθετα να υπάρχουν στοχεία για το αντίθετο...Σαν ένας άδειος σάκος πεταμένος στην γωνία...Αυτό που η Ερατώ γράφει "εκφοβισμό"... και εγώ άδειασμα ...



Νιώθω άχρηστη και περιττή αλλά η ανάγκη μου για τα χρήματα με κάνει ανίκανη να πάρω την τσάντα μου και να φύγω ... Να γλιτώσω από την ιδέα που μου καλλιεργούν ότι δεν αξίζω τίποτα...Ενα συναίσθημα που ένιωθα διαρκώς τα τελευταία 5 χρόνια του γάμου μου και νόμιζα ότι του είχα ξεφύγει για πάντα ...

Το μυαλό μου , αν και θολωμένο δείχνει σημάδια αναλαμπής...Ετσι φτάνω στο γραφείο της Αλεξάνδρας που την ευχαριστώ πολύ για την βοήθεια που μου έδωσε... Στην πόρτα γράφει "ψυχολόγος" αλλά σίγουρα αυτό που βρήκα όταν μπήκα μέσα ήταν "άνθρωπος"...

Χιλιάδες χαρτομάντηλα , δάκρυα , " έλα τώρα μπορείς", κουράγιο.. δύσκολο...

"Πρέπει να μιλήσεις , αυτός ο θυμός πρέπει να βγει"...


΄Ετσι έφτασα μετά από πολλή προσπάθεια στο γραφείο του διευθύνοντα συμβούλου της εταιρείας . Είπα τα πάντα αποφασισμένη για όλα . Τι να την κάνεις αυτή την μίζερη ζωή , είπα στον εαυτό μου.. η όλα ή τίποτα..Αξίζεις έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου , μπορείς ...



Δεκέμβριος 2008

Αγέρωχος , σκληρός αλλά εγώ πίσω από την γκριζοπράσινη ματιά του είδα μια λάμψη...

Μου ανακοίνωνε ότι από τον Ιανουάριο θα αναλάβω μια ζωτικής σημασίας θέση και μάλιστα στο απυρόβλητο από τους "κυρίους" διευθυντές μου...


Άδειασα ξανά , αλλά αυτή την φορά από τις μικρές ενωμένες πετρούλες που είχαν σχηματίσει μια πλάκα στο στήθος μου..Μία μία έπεσαν εκεί μπροστά του κάνοντας ένα μουσικό θόρυβο...


Ευχαριστώ τον Θεό που με βοήθησε να μπορέσω να παλέψω...


Καλημέρα...

39. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ

Διάβασα την ιστορία της Χριστίνας και εντυπωσιάστηκα, καθώς έχει τρομερή ομοιότητα με τη δική μου.Ένιωσα πράγματι σαν να γράφω εγώ αυτό το σχόλιο.
Η δική μου ιστορία έχει ως εξής:
Ξεκίνησα να δουλεύω ως συμβασιούχος στον δημόσιο τομέα πριν από τρία χρόνια.Ήμουν ένα κορίτσι που αγαπούσε τη δουλειά του και ήθελε να αφοσιωθεί σε αυτήν .Πίστευα ότι αν δεν ανακατευόμουν σε κουτσομπολιά, αν δε συμμετείχα σε κλίκες και αν δεν "έχωνα τη μύτη" μου σε υποθέσεις άλλων δεν θα είχα προβλήματα. Δεν ήταν όμως έτσι τα πράγματα. Ξεκίνησα να υφίσταμαι ηθική παρενόχληση από τους πρώτους δυο μήνες, δεχόμενη "αθώες σπόντες" στις οποίες ,όχι ότι ήμουν άνετη αλλά προσπαθούσα να δείχνω αδιάφορη γιατί δεν ήξερα πως να αντιδράσω.

Σκέφτηκα ότι καποια στιγμή θα σταματούσαν αν έβλεπαν ότι δεν αντιδρώ.Δεν είχαν όμως σκοπό να σταματήσουν και ξεκίνησε έτσι ένας ψυχολογικός πόλεμος εναντίον μου από όλα τα μέλης της ομάδας.Με παρενοχλούσαν με διάφορους τρόπους, όπως να προξενούν θορύβους με χτυπήματα πάνω στα τραπέζια ... να βήχουν.... έφτασαν μέχρι το σημείο να παρεμβαίνουν στην δουλειά μου και έπειτα να με κατηγορούν ότι κάνω λάθη.

Φαντάζεσαι τί θα γίνονταν αν αντιδρούσα; Θα έλεγαν ότι είμαι τρελή και ακούω θορύβους ,ότι έχω δηλαδή παραισθήσεις.(Όπως μια φορά που τους ζήτησα τους λόγους που μου επιτίθενται,αλλά βέβαια δεν βρήκα δίκιο,με έβγαλαν τρελή, ότι δεν απευθύνονται σε εμένα αλλά "μιλούν στον τοίχο".) Είχα φθάσει πράγματι σε όρια απελπισίας αλλά και παραίτησης.Προσπαθώντας να πάω στο γραφείο της προϊσταμένης μου για να της μιλήσω για το πρόβλημα μου, με παρεμπόδιζαν καθώς έβαζαν άτομα να με παρακολουθούν για να δουν που πηγαίνω. Τελικά, επικοινωνώντας μαζί της μέσω τηλεφώνου, κατανόησε το πρόβλημα μου και έδωσε μια λύση σε αυτό.Μου άλλαξε χώρο εργασίας και βρήκα την ψυχική μου ηρεμία.

Πίστευα ότι όλα θα τελείωναν αίσια. Όμως σε μια επόμενη σύμβαση μου τα προβλήματα ηθικής παρενόχλησης συνεχίστηκαν σε εντονότερο βαθμό.Με απομόνωσαν κόβοντας την επικοινωνία μαζί μου στα θέματα της δουλειάς, μου πετούσαν απειλές, ανυπόστατες κατηγορίες , μέχρι που έβαζαν και άτομα να με παρακολουθούν στην προσωπική μου ζωή!!(Απίστευτο και όμως αληθινό)

Χωρίς να μιλήσω ξανά στην προϊσταμένη μου-φοβούμενη ότι δεν θα πιστέψει ότι συνεχίζουν να μου δημιουργούν πρόβλημα) αναγκάστηκα να παραιτηθώ μέσα σε τρεις μέρες. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς καθώς ήταν όλοι εναντίον μου. Το μόνο που κατάφερα ήταν, να μη με βγάλουν τρελή καθώς δεν απάντησα στις απειλές τους και δεν πήρα μέρος στο αισχρό και -βάσει οργανωμένου σχεδίου-παιχνίδι που μου έπαιζαν.

Έφυγα όμως με σοβαρές επιπτώσεις για την υγεία μου-κρίση άγχους και μετατραυματικό στρες- αλλά και φοβερά αδικημένη.Αυτό που με πλήγωσε περισσότερο είναι ότι δεν κατάφερα να τους στείλω στον εισαγγελέα ,καθώς δεν είχα αποδείξεις, αλλά και σε έναν καλό ψυχίατρο αφού όλοι αυτοί αποτελούν διαταραγμένες προσωπικότητες και μια ανοιχτή πληγή στους χώρους εργασίας!!!




ΥΓ:Μέσα από αυτή τη δοκιμασία έχω βγει δυνατότερη και σοφότερη.Κατάλαβα επίσης ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά κακός και άρρωστος και ότι δεν χρειάζεται να δώσεις δικαιώματα για να σε βλάψουν. Μπορούν να το κάνουν και μόνοι τους , με μόνο κίνητρο τη ζήλεια την κακία κια τα δικά τους τους ψυχολογικά προβλήματα που τα αποκτούν μέσα από την οικογένεια τους και τα μεταφέρουν και στη δουλειά τους .

Εύχομαι αυτή η γνώση που έχω αποκτήσει να μου φανεί χρησιμη στο μέλλον με σκοπό να μπορώ να προφυλάξω τον εαυτό μου καλύτερα.Επίσης εύχομαι σε όσους ήταν ή είναι στην θέση που ήμουν εγώ, κουράγιο,αντοχή και πίστη στον εαυτό τους.


***ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ***

Προκειμένου να γνωστοποιήσω τους τρόπους και τους στόχους (βάση της δικής μου προσωπικής εμπειρίας) των υπεύθυνων ηθικής παρενόχλησης, παραθέτω τα εξής:

Τρόποι:
-δημιουργία άλλογης εικονικής πραγματικότητας (προσπαθούσαν να με κάνουν να αμφιβάλλω για όσα ακούω και βλέπω)
-->στόχος τους η βλάβη της λογικής μου.
-δημιουργία αβάσιμων κατηγοριών (προσπαθούσαν να μου δημιουργήσουν ενοχές για πράξεις στις οποίες είχα πλήρη άγνοια,με "εγκλώβισαν" σε θέση κατηγορούμενου, απολογούμενου.)
-->στόχος τους η βλάβη της αυτοπεποίθησης και της ηθικής μου.
-απειλές (με απειλούσαν ότι θα κάνουν ζημιά στο αυτοκίνητο μου).
-υπερβολικός έλεγχος στις κινήσεις μου, είτε στο χώρο της δουλειάς μου είτε στην προσωπική μου ζωή.
-->στόχος τους η δημιουργία τρομοκρατικού καθεστώτος με σκοπό τον ψυχολογικό εκβιασμό.

23. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΑΤΩΣ (2)

Το ψυχολογικό υπόβαθρο της κατάστασης

Η όλη κατάσταση με έκανε να νιώθω έντονο στρες γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί γίνονταν αυτά και πόσο θα με έβλαπταν.Η λογική μου δεν μπορούσε να εξηγήσει τι συνέβαινε. Θεωρούσα -και έτσι θα ήταν λογικό να συμβαίνει- πως δεν υπήρχε λόγος ένας προϊστάμενος να "βάζει τρικλοποδιές" στην υπάλληλο που τον βοηθούσε, αφού είχε τον τρόπο να την απομακρύνει από το γραφείο του αν δεν "του έκανε".
Ταυτόχρονα προσπαθούσα με κάθε τρόπο να κερδίσω την εκτίμηση του θύτη (τελικά δεν έχει τέτοιο συναίσθημα για κανέναν.....) γιατί ο ίδιος μου είχε δώσει δείγματα πως θα τα καταφέρω, μέσω μιας υπερβολικά φιλικής συμπεριφοράς.
Τον πρώτο καιρό θεώρησα τα σχόλια άνευ σημασίας (σχόλια μεταξύ φίλων για μένα που ήμουν καινούργια - φυσιολογικό σκέφτηκα....)
Βλέποντας ότι είναι οργανωμένα κατάλαβα πως δημιουργούσαν ένα δηλητηριασμένο περιβάλλον για μένα και δεν είχα ελπίδες να με δουν θετικά οι ανώτεροι-μάλλον λάθος γιατί εκείνοι τον ήξεραν....
Σκέφτηκα να τα αγνοήσω όλα αυτά και να κάνω μόνο δουλειά, αλλά ένιωθα ότι η αξιοπρέπειά μου πλήττεται στο χώρο . Τέτοιο πρόβλημα δεν είχα σε καμιά παλιότερη δουλειά μου.
Νόμιζα ότι είχα επηρεαστεί "λίγο" αλλά έβλεπα τα εξής:
-Συζήτηση για το θέμα με φίλους μέχρι το σημείο να μην με αντέχουν πια!
-Εφιάλτες με πρωταγωνιστή το θύτη.
-Αδιάκοπη επαγρύπνιση και έλλειψη εμπιστοσύνης στις κοινωνικές σχέσεις.
-Ευερεθιστότητα στις επαφές μου με άλλους ανθρώπους- ευτυχώς το είδα, το φιλοσόφησα και έκανα προσπάθεια να μην μαλώσω με κανέναν για ασήμαντη αιτία!



Όταν έφυγα, ένιωσα έντονη ανακούφιση και ήταν σαν να συνειδητοποιούσα για πρώτη φορά τη διάσταση όσων είχα περάσει τον προηγούμενο καιρό.Είχα την αίσθηση ότι βγήκα από μια φυλακή.

ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΟΜΩΣ ΗΤΑΝ ΠΩΣ ΤΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΕΝΤΑΘΗΚΑΝ ΑΝΤΙ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ
(μετατραυματικό στρες-PTSD)

-Κατάθλιψη και σκέψεις πως "όπου και να πάω δεν θα μου φερθούν καλά"
-Ενοχές που δεν κατάφερα να προστατέψω τον εαυτό μου
-Έντονα φλασμπακ των γεγονότων που μου χαλούσαν τη διάθεση
-Ανάγκη να ξαναγυρίσω -σε αυτό το σημείο κορόιδευα τον εαυτό μου -έχασες τέτοια θέση ; του έλεγα.
-Ξαφνικά ξεσπάσματα σε κλάματα ή εκρήξεις θυμού με το παραμικρό .

Τα έντονα φλασμπακ μου έδωσαν την εντύπωση πως "αρχίζω να τρελαίνομαι". Σε αυτό το σημείο βρήκα -τυχαία- πληροφόρηση για το λεγόμενο workplace bullying και εξεπλάγην από τις ομοιότητες και στα συμβάντα και στα συναισθήματά μου .
Επίσης πήρα μέσω των πληροφοριών και τη διαβεβαίωση πως τα συμπτώματα αυτά έδειχναν ότι είχα ψυχολογικό τραύμα και όχι ψυχική πάθηση....Ευτυχώς.....

'Εχουν περάσει δύο χρόνια αφότου έφυγα. Τώρα πια η διάθεσή μου έχει βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό αλλά όχι εντελώς. Μερικές καταστάσεις μοιάζει να μου υπενθυμίζουν το ψυχολογικο τραύμα και να το ξαναζώ.
Το ευχάριστο είναι ότι δεν ξανασυνάντησα τέτοια άτομα ούτε τόση τοξικότητα σε άλλα περιβάλλοντα που βρέθηκα.
Βέβαια το θετικό είναι ότι τώρα καταλαβαίνω καλύτερα τους άλλους , τους διαφορετικούς χαρακτήρες των ανθρώπων, τις αδυναμίες τους αλλά και τις δικές μου ταυτόχρονα, και ξέρω πολύ καλύτερα να "κρατάω τη θέση μου" και να προστατεύω την ψυχική μου ηρεμία, ή αν χρειαστεί να αποφεύγω άτομα που είναι ικανά να δημιουργήσουν προβλήματα.
Δυστυχώς δεν έχουν όλοι "αγαθές προθέσεις" και η προσποίηση συχνά κυριαρχεί στη συμπεριφορά αρκετών ανθρώπων.
Μπορεί να μου έκαναν αρκετή ζημιά χωρίς καν να το καταλάβω αλλά ταυτόχρονα "είδα" και κάποια πράγματα στις προθέσεις και συμπεριφορές των άλλων που παλιότερα δεν λάμβανα υπόψη.

22. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΑΤΩΣ

Μετά από αρκετά χρόνια εργασίας σαν ελεύθερη επαγγελματίας , έτυχε να εργαστώ σε μια θέση γραμματειακής υποστήριξης.
Νόμιζα πως εκεί θα έβρισκα ένα περιβάλλον φιλικό μια και δεν υπήρχαν λόγοι ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζόμενων.Άλλωστε κι εγώ βρισκόμουν περιστασιακά εκεί χωρίς σχέδια να μείνω μακροπρόθεσμα.
Η δουλειά μου ήταν να βοηθώ έναν κύριο με μεγάλη προϋπηρεσία στην συγκεκριμένη θέση. Μου φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο και έδειξε πως τον ενδιέφερε να έχουμε μια φιλική σχέση και όχι αυστηρά τυπική.Επειδή μάλιστα ήταν μεγάλος σε ηλικία και μοναχικός στη ζωή του, σκέφτηκα να τον βοηθήσω με κάθε τρόπο και να του κάνω τη ζωή στο γραφείο όσο πιο εύκολη μπορούσα.
Σεβόμουν την εμπειρία του και την αφοσίωση που έδειχνε στην εργασία.
Σύντομα κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά μια και δύο φίλες του έλεγαν διάφορα υπονοούμενα -διαστρεβλωμένα σχόλια πάνω σε λόγια που είχα πει μόνο σε αυτόν. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή....
Κάποιος που είχε φύγει από εκεί , μου είπε να προσέχω γιατί αυτοί οι άνθρωποι του είχαν κάνει πολλά-πίστευε πως έφταιγαν οι δυο γυναίκες αλλά τελικά είχε κάνει λάθος....ο διοργανωτής των επιθέσεων ήταν ο εν λόγω κύριος...
Σιγά σιγά έγινε φανερό πως ο "αξιαγάπητος " προϊστάμενος, από τις πρώτες κιόλας μέρες,μου "έβαζε τρικλοποδιές " με πολλούς "λεπτούς" τρόπους:
-Δηκτικό κουτσομπολιό σε καθημερινή βάση, όταν δεν ήμουν μπροστά
-Συγκαλυμένες απειλές για τη θέση μου στο χώρο
-Ασαφές πλαίσιο καθηκόντων-δεν ήξερα τι ακριβώς περίμενε από εμένα
-Μη αναγνώριση της αξίας και του ρόλου μου
-Στρατολόγηση σχετικά νέας υπαλλήλου "να μου πάρει λόγια".Η κοπέλα κατηγορούσε κάθε φορά έναν από την "τριάδα" και περίμενε να δει τι θα πω. Ευτυχώς το κατάλαβα και της έλεγα όσα έπρεπε.
-Ενθάρρυνση του προσωπικού να επαναλαμβάνει τα υπονοούμενα (πολλοί ούτε καν με ήξεραν για να εκφέρουν γνώμη-δεν είχαν όμως ενδοιασμούς να παίξουν το παιχνίδι του....)
-Αποκλεισμός από βασικές πληροφορίες της εργασίας
-Ψέματα ακόμα και για ασήμαντα πράγματα

Κι όλα αυτά ενώ όταν ήμασταν μαζί ήταν "ευγενικός" και εξυπηρετικός.
Προσπάθησα να μιλήσω στις κυρίες. Είπαν ότι "δεν ήξεραν για ποιο πράγμα μιλάω".
Προσπάθησα να μιλήσω στον ίδιο. Είπε ότι "οι γυναίκες μερικές φορές σχολιάζουν" και σε πρότασή μου να με βάλουν σε άλλο πόστο αν για οποιονδήποτε λόγο υπάρχει πρόβλημα , ήταν αρνητικός . Κανένα πρόβλημα , "ίσα ίσα που έχεις μάθει τη δουλειά" μου είπε.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει και τι ήθελαν να πετύχουν. Αυτό με γέμιζε στρες (τελικά αυτό ακριβώς ήθελαν να πετύχουν-να στέλνουν διφορούμενα μηνύματα για να μου δημιουργήσουν άγχος και ανασφάλεια).

Τη δεύτερη χρονιά αφού ανανεώθηκε η θέση μου εκεί (παρ΄ όλο που δεν ήμουν σίγουρη αν με ήθελαν αλλά και αν εγώ τελικά ήθελα να μείνω) το πράγμα συνεχίστηκε. Είχα μια ελπίδα πως θα εκτιμηθεί η καλή μου δουλειά και θα σταματήσουν αυτή την τακτική. Δεν ήξερα τότε......

Ευτυχώς βρήκα άλλη δουλειά οπότε σύντομα θα έφευγα από εκεί.
Από τα μισά της χρονιάς είχα πάρει την απόφαση- και αυτό μου έδωσε κυριολεκτικά τη δύναμή μου πίσω.

Παρακολουθούσα λοιπόν ως θεατής τα εξής (είχα πια καταλάβει πως γίνονταν σκόπιμα και τα έβλεπα πιο καθαρά).
-Σχόλια, σχόλια , σχόλια(ευτυχώς κάποιοι υπάλληλοι είχαν δει τι γίνεται και μου έκλειναν κρυφά το μάτι!)
-Περικοπή αρμοδιοτήτων (άραξα και άρχισα να κάνω στον υπολογιστή δουλειές χρήσιμες για το γραφείο χωρίς να μου το ζητήσει κανείς-πρέπει να θύμωνε που δεν με έπληττε πια)
-Συγκαλυμένες απειλές ότι θα είχα πρόβλημα αν έφευγα.
-Aνάθεση κατώτερης και χρονοβόρας δουλειάς "ως τιμωρία" (την έκανα χαμογελώντας!)

Παρόλο που κάποια στιγμή είπα ανοιχτά πως πρόκειται να φύγω- ή εξαιτίας αυτού- , ο άνθρωπος με "κυνηγούσε¨ με τους γνωστούς πλάγιους τρόπους μέχρι την τελευταία μέρα!
Φυσικά αυτό ενίσχυε το πόσο σωστή ήταν η απόφασή μου να απομακρυνθώ. Δεν επικοινωνούσα πια μαζί του παρά μόνο για όσα ήταν απαραίτητα.
Ανυπομονούσα να έρθει η μέρα που θα ήμουν μακριά από την επιρροή του.


Κάποια στιγμή αποφάσισα να του μιλήσω . Μόνο μια νύξη του έκανα για τη συμπεριφορά του , λέγοντας γενικά πως αν κάποιος δεν νιώθει καλά δεν έχει κουράγιο να κάνει τη δουλειά του.
Είχα την αφέλεια να πιστεύω πως θα "καταλάβει" ότι αυτό που έκανε δεν σύμφερε πρώτα πρώτα τον ίδιο...
Μετά από δύο μέρες μου κουνούσε ένα χαρτί στο πρόσωπο λέγοντας πως άργησα
να το κάνω. Η αφορμή ασήμαντη και έτσι κατάλαβα τη σκοπιμότητα.Είχε περάσει στη φάση "διώχνω το στόχο". Κρατώντας την ψυχραιμία μου του λέω πως αν νομίζει πως τον βολεύει αυτή η συμπεριφορά , δεν έχω αντίρρηση να φύγω επιτόπου-μαζεύτηκε και αναθεώρησε. "Δεν είπα τίποτα εγώ..."
Έμεινα μέχρι να λήξει ο χρόνος εργασίας μου αφού μίλησα στον διευθυντή και του είπα πως ο προϊστάμενος μου φέρθηκε άσχημα αλλά δεν έχω λόγo να μαλώσω με τον άνθρωπο αφού έχω σκοπό να φύγω από εκεί....Του ζήτησα βοήθεια για την περίπτωση που θα επαναλαμβανόταν η κακή συμπεριφορά.
Μου είπε να μην στενοχωριέμαι...ήξερε αλλά δεν με υποστήριξε ποτέ.Ένιωσα πιο καλά μετά το ξεκαθάρισμα.
Πήγαινα στη δουλειά έχοντας πάρει την απόφαση πως σε περίπτωση δεύτερης επίθεσης , θα έφευγα με ξαφνικό πονοκέφαλο ή οτιδήποτε άλλο.
Ευτυχώς κάθισε καλά- ενώ συνέχισε βέβαια τις προσφιλείς του πλάγιες επιθέσεις οι οποίες όμως δεν είχαν πια καμιά επιρροή πάνω μου.
Φαίνεται πως έτσι ένιωθε νικητής κι εγώ δεν αντέδρασα σε αυτή του την πεποίθηση- το μόνο που με ενδιέφερε ήταν ότι σε λίγο όλα αυτά θα ήταν παρελθόν...

21.Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ

Το όνομα είναι φανταστικό , η ιστορία όμως αληθινή.

Αν θέλεις ανταλλαγή απόψεων πάνω στο θέμα της ηθικής παρενόχλησης στο χώρο της εργασίας άκου την ιστορία από έναν άνθρωπο που έχει ζήσει την ηθική(όχι σεξουαλική) παρενόχληση στο πετσί του!
Ξεκίνησα να δουλεύω πριν από 2 χρόνια στο δημόσιο τομέα. Μπήκα με το σκεπτικό μιας ευσυνείδητης εργαζόμενης που το μόνο που θέλει είναι να κάνει σωστά τη δουλειά της και να σέβεται τους συναδέλφους της. Αρχικά όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά (έτσι ήθελα να νομίζω) τελικά κάποιοι από τους συναδέλφους με έβλεπαν ανταγωνιστικά με μίσος και ζήλεια. Δεν έδινα σημασία ,τους αγνοούσα προσπαθώντας να κρατήσω τις ισορροπίες .Συνεχώς προσπαθούσαν να με κάνουν να νιώσω άσχημα με προσβλητικά σχόλια, σπόντες κ.λ.π.
Δεν κρύβω ότι ήμουν αδύναμη να αντιμετωπίσω την κατάσταση καθώς ήμουν σε ένα χώρο που τους είχα όλους εναντίον μου. Μου ασκούσαν ψυχολογικό πόλεμο σε ακραίο βαθμό , μάλιστα με στρατηγικό τρόπο ,θα έλεγα "έξυπνο", καθώς όλα γίνονταν με τρόπο ώστε να μην έχω αποδείξεις στα χέρια μου για να τους κατηγορήσω. Σκοπός τους ήταν να με κάνουν να χάσω την ψυχραιμία μου ώστε να αρχίζω να φωνάζω , να ουρλάζω και δεν ξέρω και γω τι άλλο, για να με βγάλουν τρελή (ότι όλα δηλαδή γίνονται στο μυαλό μου ).Χρειάστηκε να βρω μεγάλη δύναμη από τον εαυτό μου μέχρι να παρθεί μια λύση στο πρόβλημα μου και να μην λυγίσω μπροστά τους.
Τελικά τα κατάφερα μιλώντας στο αφεντικό μου το οποίο κατανόησε το πρόβλημα μου. Βέβαια φέρθηκα και εγώ με τον ανάλογο έξυπνο τρόπο που άρμοζε στην περίπτωση αυτή...Σε κάθε κίνηση μου υπολόγιζα πριν την κίνηση του αντίπαλου με ψυχραιμία χωρίς να χάσω το αίσθημα της ευθυκρισίας μου.
Ήταν μια περίοδος φρίκης για μένα καθώς με είχε φτάσει σε όρια αντοχών. Τα κατάφερα , παίρνοντας βέβαια ένα γερό μάθημα για το τι είναι ο κόσμος γύρω μου και πως να τους αντιμετωπίζω .
Γενικά, σαν συμβουλή σου λέω ότι δεν είναι εύκολη κατάσταση για να την αντιμετωπίζει κανείς μόνος του. Χρειάζεται βοήθεια και υποστήριξη από κοντινά πρόσωπα και άτομα που μπορεί να εμπιστευτεί κάποιος στη δουλειά. Γιατί από άτομα διαστροφικά που βγάζουν όλα τα εσώψυχα και τα προβλήματα τους στο χώρο της δουλειάς τί να περιμένει κανείς; Απλά τους αντιμετωπίζεις ως άρρωστους ανθρώπους. Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και να ξέρεις ότι τα πολύ ικανά άτομα , αυτά δηλαδή που μπορούν να πάνε μπροστά , τους ενοχλούν γιατί τους "κλέβουν απ' το χώρο τους", αν μπροστά σου κάποιος νιώθει λίγος θα σε πολεμήσει..
Χριστίνα , 29 ετών